Impotencja

Impotencja /zaburzenia erekcji/ i wytrysk przedwczesny

Impotencja /zaburzenia erekcji/ z definicji są zaburzeniami zdolności do uzyskania i utrzymania wzwodu członka wystarczającego do satysfakcjonującego współżycia seksualnego.  
Zaburzenia erekcji można podzielić ze względu na przyczynę powstania na organiczne (ok. 80%) , psychogenne (ok 20%), a ze względu na czas pojawienia się zaburzenia na pierwotne i nabyte. Zaburzenia takie mogą pojawiać się w każdym przypadku podejmowanej próby współżycia lub tylko w określonych sytuacjach.
Z przyczyn organicznych na pierwszy plan wysuwa się miażdżyca, należy przy tym pamiętać, że zaburzenia erekcji na tym tle wyprzedzają zwykle o kilka lat pierwsze objawy choroby wieńcowej. Ponadto w tej grupie występują choroby, w przebiegu których dochodzi do uszkodzenia naczyń, takie jak nadciśnienie tętnicze, cukrzyca i wysoki poziom cholesterolu oraz te, w przebiegu których uszkodzone zostają elementy układu nerwowego takie jak urazy rdzenia kręgowego i nerwów miednicy, choroby nowotworowe w obrębie miednicy mniejszej oraz choroby neurologiczne /udary, stwardnienie rozsiane/.
Nieprawidłowe wydzielanie hormonów m.in. przez przysadkę mózgową, tarczycę lub jądra również może prowadzić do zaburzeń wzwodu.
Depresja i lęk, przepracowanie i stres oraz konflikty i brak komunikacji w związku są częstymi przyczynami zaburzeń wzwodu na tle psychogennym.
Zaburzenia erekcji mogą pojawić się także w następstwie utraty libido, występowania wytrysku przedwczesnego oraz przyjmowania niektórych leków (przeciwdepresyjne, przeciwnadciśnieniowe, ß-blokery, antyandrogeny, analogi hormonu luteinizującego, estrogeny, statyny, steroidy anaboliczne, H2 blokrey, metoklopramid, ketokonazol).
Nie bez znaczenia pozostaje zdrowy styl życia. W przypadku przesiadywania wielu godzin za biurkiem, palenia tytoniu, nadmiernego spożywania alkoholu i przyjmowania narkotyków wystąpienia zaburzeń erekcji jest równie prawdopodobne jak w przypadku wyżej wymienionych chorób. Częstość występowania zaburzeń erekcji waha się od ok 8% w trzeciej dekadzie życia, do ok 40% w wieku powyżej 70 r.ż.
Jednorazowe lub okazjonalne wystąpienie zaburzeń erekcji, w sytuacji w której znamy ich odwracalną przyczynę, nie stwarza konieczności podjęcia leczenia, jeśli problem nie powraca po wyeliminowaniu niekorzystnych czynników.
Powtarzające się lub utrzymujące się zaburzenia erekcji wymagają konsultacji lekarskiej.
Prowadzimy konsultacje, diagnostykę i leczenie w zakresie zaburzeń erekcji, w tym zakresie współpracujemy również z profesjonalnym zespołem psychologiczno-seksuologicznym w przypadku stwierdzenia psychogennego podłoża zaburzeń erekcji.

Wytrysk przedwczesny /premature ejaculation - PE/ jest często występującym zaburzeniem seksualnym u mężczyzn w każdym wieku (dotyczy około 30% męskiej populacji po 18 r.ż.). Istnieje wiele różnych definicji tego problemu, w których zasadniczym elementem jest zawsze lub prawie zawsze występujący brak kontroli nad wytryskiem, który pojawia się wcześniej niż jest to pożądane. Ta utrata kontroli powoduje, że wytrysk pojawia się już po minimalnej stymulacji nawet przed penetracją, w jej trakcie lub krótko po penetracji oraz mężczyzna nie ma możliwości odroczenia wytrysku. Taki stan powoduje jednego lub obojga partnerów zaniepokojenie, frustrację, stres, zaburzenia interpersonalne, złe samopoczucie i unikanie kontaktów seksualnych. Czas wystąpienia wytrysku u pacjenta z PE od momentu penetracji waha się według różnych definicji pomiędzy 15 a 120 sekund, jednak samo kryterium czasu nie oddaje pełni problemu i część par może w tym zakresie czasowym realizować satysfakcjonujące współżycie seksualne.
Problem PE to również problem bariery komunikacyjnej. Pomimo, że około 70% pacjentów dostrzega potrzebę omówienia kwestii seksualnych z lekarzem, do takiej rozmowy dochodzi w około 2% przypadków.
Przyczyna PE może i najczęściej jest wieloelementowa, na co składa się między innymi fakt, iż pacjent do lekarza trafia po wielu latach borykania się samotnie z problemem, nie podejmując jakichkolwiek działań w kierunku jego rozwiązania lub podejmując działania na własną rękę, stosując często "domowe sposoby". Z tego względu konieczne jest przeprowadzenie na początku szczegółowej diagnostyki, a dopiero kolejnym krokiem jest przedstawienie pacjentowi możliwych opcji terapeutycznych.